Ο Μάκης Ιδισίδης είναι μία μορφή της ελληνικής ορειβασίας και αναρρίχησης, με πολυάριθμες πρώτες αναβάσεις σε εορθοπλαγιές της Ελλάδας αλλά και σε κορφές του εξωτερικού. Αντισυμβατικός και γνήσιος, ο Μάκης έδωσε στίγμα στο χώρο της ελληνικής ορειβασίας, προσφέροντας γνώσεις, εμπειρία και μία στάση απέναντι στο βουνό που απέπνεε σεβασμό και ανιδιοτέλεια.

Μέλος του ΕΟΣ Αθηνών, πέρασε από πολλές θέσεις στο συμβούλιο του συλλόγου και στήριξε καθε δραστηριότητα του συλλόγου για όλη του τη ζωή.

Λέει για αυτόν ο Γιώργος Μαρτζούκος, φίλος του και σχοινοσύντροφος, στο βιβλίο του “Η ορειβασία στην Ελλάδα – Ιστορία και ιστορίες” : “Το 1953, εμφανίστηκε στον ορειβατικό ο Μάκης, πρόσκοπος τότε με κοντά παντελονάκια, για να δανειστεί ένα σχοινι. Από τότε δεν έφυγε ποτέ από τον ορειβατικό (Αθηνών) και ουτε ξαναπήγε στους προσκόπους”… “Το 1954, μαζί με τους Μιχαηλίδη, Λιάγκο και Τσαμακίδη, σκαρφαλώνουν νέα διαδρομή στη Β-ΒΔ πλευρά του Μύτικα. Ο Μάκης, με δανικά άρβυλλα τέσσερα νούμερα μεγαλύτερα από το πόδι του”, …

Ο Μάκης ταξιδεύει εκτός Ελλάδας, περνάει κάποια χρόνια στην Αμερική και όταν γυρνάει φέρνει μαζί του ένα βανάκι, βαμμένο παρδαλά με διάφορα ονόματα και παρατσούκλια γραμμένα στο πλάι. Η φωτογραφία του αυτοκινήτου του, φιγουράρει σε όλες τις εφημερίδες, ακόμη και στα ΝΕΑ. Είναι τοτε που ο Μάκης φέρνει μαζί του και ένα σκέιτ-μπορντ. Πρέπει να ήταν το πρώτο σκέιτ-μπορντ που εμφανίσθηκε στην Ελλάδα, και το είχε πάντα μαζί του, είτε στα χέρια, είτε τσουλώντας.

Για αναρρίχηση την Γκαμήλα , μιλάει ο ίδιος σε συνέντευξή του στον Πωλ Μπέιλυ, στο περιοδικο “Βουνό”: “Την εποχή εκείνη σκαρφαλώναμε με τον Γιαννακόπουλο και τον Νίκο τον Μπρόκο. Ήμασταν φοβερή ομάδα. Για να σκαρφαλώσεις στην Γκαμήλα, ήταν τότε κανονική αποστολή και ήθελε 25-30 μέρες! Ξεκινάγαμε από την Αθήνα με οτοστοπ επειδή δεν είχαμε λεφτά, σε δύο-τρεις μέρες φτάναμε στα Γιάνενα, παίρναμε φορτηγά, κάρα, γαϊδούρια, ότι βρήσκαμε, και πηγαίναμε μέχρι το Τσεπέλοβο ή το Πάπιγγο. Στη συνέχεια με σακίδια που ζύγιζαν τόνους, περπάτάγαμε μέχρι τη βάση της διαδρομής για να σκαρφαλώσουμε”.

Το 1967, ο Μάκης ανεβαίνει μαζί με τον Μαρτζούκο στην κορυφή του mount Kenya, στην Κένυα. Για την ανάβασή τους αυτή, που για τότε ήταν ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της ελληνικής ορειβασίας, βραβεύθηκαν με το ασημένιο μετάλλιο “Αετός”.

Αν και ορειβάτης, ο Μάκης αγαπούσε και το σκι και για την εποχή του ήταν ένας πολύ καλός σκιέρ. Ιστορικη έχει μείνει η κραυγή του πριν από κατάβαση με σκι από τη χαράδρα της Βελίτσας, στον Παρνασσό: “Η κατάβαση τουτ αιώνα”!