Ο Σταύρος Λαζαρίδης, ασχολούνταν με την ορειβασία από το 1981, όταν ήταν μόλις 14 ετών.
Ιδιαίτερα ικανός και με αγάπη για το βουνό, αφιερώθηκε στον ορειβατικό χώρο, δραστηριοποιούμενος κυρίως
στη βόρεια Ελλάδα και ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο.

Έχει συμμετάσχει στην εκπαίδευση, στη διοίκηση (σε συλλόγους αλλά και στο ΣΕΟΒ, όπου διετέλεσε
πρόεδρος για οχτώ χρόνια), την ορεινή διάσωση ενώ υπήρξε και μέλος της επιτροπής canyoning, της
UIAGM.

Συμμετείχε σε πολυάριθμες ορειβατικές αποστολές και έφθασε στις κορφές στα βουνά Mt Kenya και
Kilimanjaro (1987), Nun Kun (1989), Khan Tengri –Thien Shan (1993), Korsheneyskaya (1995), Mt
Communism (1995), Mt Pier de Coubertin (1996), Mt Aconcagua (2009) ενώ πραγματοποίησε
αναρριχητικές διαδρομές σε Ελλάδα, Βουλγαρία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Αυστρία, Ελβετία, Τσεχία,
Νορβηγία, Αργεντινή, Κένυα και Ιορδανία.

Έχει βραβευθεί από το δήμο Ιεράπετρας για τη πρώτη κατάβαση του φαραγγιού του Χα (1987), από την
ΕΟΟΑ για την ανάβασή του στο Khan Tengri (1993), από την διεθνή Ολυμπιακή επιτροπή για την
ανάβαση και την ονοματοδοσία της κορυφής Pier de Coubertin ((1996) και από το Διεθνή Ροταριανό
Όμιλο για τη συμμετοχή του στην ορεινή διάσωση (2000).

Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2025, ο Σταύρος Λαζαρίδης έφυγε από τη ζωή, χτυπημένος από καρκίνο.

Μέχρι το θάνατό του, εργαζόταν και διηύθυνε μία τεχνική εταιρία εφαρμοσμένης αναρρίχησης, που
ίδρυσε ο ίδιος.