Κείμενο / περιγραφή: Χρήστος Μπελογιάννης

Η πιο σωστή έκφραση θα ήταν: Διάσωση (στα χαρτιά), αυτοδιάσωση (στην ουσία) και τελικά διάσωση.

• Στις 18 Ιανουαρίου του 2025, περίπου στις 12.00, μια ομάδα της σχολής Αρχαρίων Ορειβασίας του ΕΠΟΣ Φυλής, κατά την κάθοδο από την κορφή Προφήτης Ηλίας του Ταϋγέτου γλίστρησε και παρασύρθηκε σε πτώση περίπου 350 μέτρων, σύμφωνα με ρολόι που κατέγραψε την πορεία.

• Η ομάδα ήταν δεμένη και εκτελούσε παράλληλη κίνηση. Οχτώ άτομα που φορούσαν κραμπόν και κρατούσαν πιολέ. Επικεφαλής της ομάδας ήταν η Βοηθός Εκπαιδευτής Σ.Κ.

• Ένα άτομο γλίστρησε και παρέσυρε και τους υπόλοιπους. Μετά από 350 μέτρα σταμάτησαν με self-arrest με τα πιολέ τους.

• Ο αρχική εκτίμηση ήταν κακώσεις κυρίως στα κάτω άκρα και σοκ από την πτώση. Τέσσερα άτομα είχαν τα πιο σοβαρά θέματα.

• Μετά το σταμάτημα της πτώσης όλη η ομάδα συγκεντρώθηκε, αποτιμήθηκε η κατάσταση και ζητήθηκε βοήθεια αρχικά μέσω του 112 αλλά και με προσωπικές επαφές σε άτομα του χώρου της ορειβασίας.

• Τα πιο πάνω περιστατικά αναπαράγονται με σχετική επιφύλαξη και επιγραμματικά καθότι δεν ήμουν παρών και δεν έχω πλήρη γνώση, καθώς δεν υπήρχε χρόνος για ενημέρωση.

• Στις 13.00 της ίδιας ημέρας, εντελώς τυχαία, έφτασα στο καταφύγιο για επίσκεψη και μικρή βόλτα για να δοκιμάσω χιονορακέτες. Εκεί ενημερώθηκα ότι υπήρξε ειδοποίηση για ατύχημα μόλις 5 λεπτά πιο πριν. Επικοινώνησα με τον Υπεύθυνο Εκπαιδευτή Γ.Β., ρώτησα αν υπάρχει ανάγκη συνδρομής και μετά τη θετική απάντησή του, δανείστηκα κραμπόν, γέμισα το σακίδιο με κάποια νερά και φαρμακευτικό υλικό και με συνοδεία του κ. Βαγγέλη μέχρι τη «ζώνη των κραμπόν», ξεκίνησα στις 13.20 για να συναντήσω την ομάδα.

• Ταυτόχρονα ενημέρωσα, το ΣΕΟΒ αλλά και ενημερώθηκα από μέλη του για την κατάσταση ενώ το ΣΕΟΒ φρόντισε να σταλεί ειδοποίηση σε όλα τα μέλη του, για συνδρομή στη διάσωση.

• Σε επικοινωνία με τον Γ.Β. προσδιοριστηκε η θέση της ομάδας στη θέση «Πόρτες»,σε υψόμετρο περίπου 2200μ.

• Στην πορεία μου προς τα πάνω συναντήθηκα με ομάδα 10-12 ατόμων, μέλη της σχολής, τα οποία είχε κατεβάσει ο Γ.Β. σε πεδίο που δε χρειάζονταν κραμπόν και από όπου η πορεία τους μέχρι το καταφύγιο δεν εμπεριείχε κινδύνους. Ο ίδιος, είχε γυρίσει ξανά προς τα πάνω, για να ενωθεί με τους τραυματίες και την υπόλοιπη ομάδα.

• Σε όλη την πορεία δεχόμουν τηλέφωνα είτε από Οδηγούς Βουνού είτε εκπαιδευτές και ανθρώπους του βουνού που θέτονταν σε ετοιμότητα για να παράσχουν βοήθεια ή ακόμη φορείς που έφταναν στο καταφύγιο και ζητούσαν οδηγίες μέσω φιλικού μου προσώπου. Έξι άτομα, μέλη του ΣΕΟΒ, ήταν έτοιμοι και περίμεναν σήμα μου για να έρθουν στον Ταύγετο, εφόσον χρειασθεί, και παρέμεναν σε επιφυλακή μέχρι να φτάσω τους τραυματίες.

• Σε ότι αφορά την Π.Υ. Σπάρτης, τους συμβούλεψα να μην ανέβουν ψηλά στο βουνό αν δεν κατείχαν σε καλό βαθμό τις τεχνικές του κραμπονάζ καθότι το χιόνι ήταν ήδη σκληρό και αναμενόταν να παγώσει περαιτέρω μόλις ο ήλιος, πέρναγε στα δυτικά του βουνού, κάτι που θα γινόταν σύντομα.

• Στις 14.00 περίπου εμφανίστηκε ελικόπτερο Super Puma κάνοντας αναγνωριστικές βόλτες πλησίον της θέσης της ομάδας. Λίγο μετά επιχείρησε πάνω από αυτούς. Από τον τρόπο που πέταγε αντιλήφθηκα ότι δε μπορούσε να πάρει τους τραυματίες.

• Στις 14.20 ενώ το ελικόπτερο επιχειρούσε ξανά να προσγειωθεί (!) και όχι να πάρει τους τραυματίες με το βίντσι, κατέστη σαφές ότι δε θα κατάφερνε κάτι. Έφυγε ξανά. Τότε έφτασα στην ομάδα που περίμενε μαζεμένη γύρω από τους τραυματίες.

• Ταυτόχρονα επικοινωνούσα με το Γ.Θ. διασώστη της Π.Α. για να αποκαταστήσουμε επικοινωνία με το ελικόπτερο σχετικά με το αν θα επιχειρήσει ξανά και αν μπορεί να το κάνει με το βίντσι, μιας και οι ριπές αέρα που φυσούσαν στο διάσελο εμπόδιζαν την προσγείωση του.

• Η ομάδα ήταν ψύχραιμη αν και οι τραυματίες έδειχναν τα πρώτα σημάδια υποθερμίας. Ήδη οι εκπαιδευτές είχαν καταστρώσει σχέδιο εκκένωσης μη ελπίζοντας σε λύση με το ελικόπτερο. Στην τελευταία επικοινωνία με τον Γ.Θ. (που επικοινωνούσε με το Συντονιστικό και μέσω αυτού με το ελικόπτερο) μου είπε ότι το ελικόπτερο πήγαινε στην Καλαμάτα και ότι δε θα προσπαθούσε ξανά.

• Επομένως κάτω με τα πόδια. Οι τραυματίες δέθηκαν με σχοινιά με τους δυο Εκπαιδευτές και εμένα και υποβασταζόμενοι από τα λειτουργικά άτομα της ομάδας αρχίσαμε να κατεβαίνουμε σιγά-σιγά προς τα κάτω ελπίζοντας ότι σύντομα θα συναντήσουμε κάποιους από την 1^η ή την 6^η ΕΜΑΚ που ήταν καθ’ οδόν και ιδανικά θα έφερναν τα φορεία που είχαν κουβαλήσει η Π.Υ. Σπάρτης μέχρι εκεί που χρειάζονταν τα κραμπόν.

• Συνέστησα σε μια μικρή ομάδα της ΕΟΔ Σπάρτης να μην ανέβουν ψηλά αν δε γνώριζαν καλό κραμπονάζ. Θα χρειάζονταν πιο κάτω, όπως και έγινε.

• Ο χρόνος λειτουργούσε αρνητικά για τους τραυματίες και η κίνηση επιβραδυνόταν ανησυχητικά. Ο βαρύτερα τραυματισμένος Λ. με το ζόρι πλέον μπορούσε να κινηθεί έστω και με πολύ υποστήριξη.

• Εκεί εμφανίστηκε η πιο ευχάριστη έκπληξη της ημέρας. Μια παρέα τριών ατόμων με αρκετό εξοπλισμό και ένα φορείο τύπου sked. Η ομάδα της Πολιτικής Προστασίας του Δήμου Σπάρτης! Αποστόλης, Ηλίας και Δημοσθένης, ναι ο κ. Κακούρος Αντιδήμαρχος Σπάρτης, κυριολεκτικά στις επάλξεις. Μπράβο τους.

• Σύντομα βάλαμε τον πρώτο τραυματία στο sked και αρχίσαμε το δύσκολο έργο της κατάβασης στο παγωμένο πεδίο. Οι υπόλοιποι προχωρούσανε να βρούνε τα υπόλοιπα φορεία και ν αποφύγουν την υποθερμία.

• Ειδοποιήθηκα, έφτασε η 6^η ΕΜΑΚ από την Πάτρα υπό τον Σπύρο Χασαπόπουλο αλλά τι σημασία έχει ο επικεφαλής, όλοι ένα είναι. Χρειάζονται χέρια. Πέφτει σκοτάδι.

• Νίκος Λαζανάς (Οδηγός Βουνού) και Ηλίας Ροϊδούλιας (ασφάλεια πιστών) έφτασαν από το Χ.Κ. Καλαβρύτων με υλικά και γνώσεις στη διάσωση. Χρειάζονται και άλλα χέρια.

• Εκεί που αρχίζουν τα δύσκολα εμφανίζονται ως από μηχανής θεοί ο Ξενοφώντας Παλιός, έμπειρος αναρριχητής και σπαρτιάτης, γνώστης του βουνού και ο Σπύρος Κυριακού ένα από τα πιο σημαντικά ανερχόμενα αστέρια της ορειβασίας στην Ελλάδα. Ένα ρελέ έτοιμο, εκεί που έπρεπε όπως έπρεπε. Ξεπετάμε εύκολα 200 μέτρα κατάβασης. Τα χέρια είναι κουρασμένα πια.

• Η 1^η ΕΜΑΚ είναι ήδη εκεί, χαίρομαι που βλέπω τον Άρη Γεωργόπουλο και την ομάδα του. Και η 9^η ΕΜΟΔΕ βρίσκεται παρούσα.

• Για πρώτη φορά σε κάτι που είναι σαν πλατό μαζεύονται όλες οι ομάδες. Τέσσερα φορεία και ένα ακόμα με υλικά. Οι τραυματίες είναι ταλαιπωρημένοι πλέον και κάθε χτύπημα του φορείου στα βράχια είναι επώδυνο γι’ αυτούς.

• Ζητάω από τους επικεφαλής των ΕΜΑΚ να αναλάβει ΕΝΑΣ επικεφαλής να δίνει αυτός τα παραγγέλματα και όλοι οι άλλοι να συντονιστούμε, δε χωράει πλέον ποιος είναι πιο παλιός και πιο έμπειρος, χρειάζεται οργάνωση.

• Με το μαγικό ελληνικό τρόπο και μπόλικο φιλότιμο όλοι ξεκινάνε προς τα κάτω κάνοντας τη δουλειά τους. Το πρώτο φορείο με φρέσκα χέρια φτάνει στο καταφύγιο γύρω στις 18.00!

• Πολύς κόσμος, πολλά φιλότιμα χέρια, πολλοί πυροσβεστικάριοι και ακόμα αρκετοί εθελοντές που σπεύσανε από συνάντηση στον Πάρνωνα όταν ακούσανε τα νέα.

• Τα τελευταίο φορείο κατέβηκε γύρω στις 20.00 στο καταφύγιο. Μαζί κατέβηκα κι εγώ, από τους τελευταίους από το βουνό.

• Στο καταφύγιο γινόταν ένας χαμός. Πολύς κόσμος, πολλά οχήματα, πολλά κανάλια. Και αρκετή ασυνεννοησία. Όλα αυτά δίνουν λαβή για σχόλια στους κακεντρεχείς. Μετά όμως αυτά.

• Τα παιδιά μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο Σπάρτης. ΟΛΟ το προσωπικό είχε έρθει στο νοσοκομείο για να αντιμετωπίσει την κρίση. Μπράβο τους!

• Οι τραυματισμοί δεν ενέπνεαν ανησυχία και ευτυχώς.

• Η κ. Δήμητρα και ο κ. Βαγγέλης κράτησαν το καταφύγιο ζεστό και φιλόξενο για όλους που συμμετείχαν στην επιχείρηση.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ – ΣΚΕΨΕΙΣ – ΙΔΕΕΣ

Όλα τα παραπάνω είναι οι προσωπικές, απόλυτα υποκειμενικές μου απόψεις και δε δεσμεύουν κάποιον άλλο.

Το συντονιστικό κέντρο της Πολιτικής Προστασίας ορθά ανταποκρίθηκε στο αίτημα για παροχή ελικοπτέρου για τη διάσωση. Οι Υπεύθυνοι Εκπαιδευτές αντιλήφθηκαν άμεσα ότι η προσπάθεια να κατέβουν οι τραυματίες με οποιοδήποτε άλλο τρόπο εκτός από το ελικόπτερο θα τους επιβάρυνε πολύ και θα τίθεντο σε κίνδυνο – αυτοί και οι διασώστες.

Η πολεμική αεροπορία (Π.Α) παρέχει ελικόπτερα τύπου AS332 Super Puma τα οποία έχουν σχεδιαστεί και εξοπλιστεί για πολεμικές επιχειρήσεις εξοπλισμένα με βίντσι. Χρησιμοποιούνται κυρίως για διακομιδή και θαλάσσια διάσωση. Και πόλεμο ω μη γένοιτο.

Τα πληρώματα τους έχουν εκπαιδευτεί κυρίως για θαλάσσια διάσωση. Γι’ αυτό το λόγο σε ατύχημα στην Τύμφη ο διασώστης είχε ανεβάσει τον τραυματία με «αρτάνη» (κάτι σα σωσίβιο) πάνω στο ελικόπτερο.

Στην περίπτωση του Ταϋγέτου το ελικόπτερο δεν χρησιμοποίησε αρτάνη αλλά προσπάθησε να προσγειωθεί, ίσως λόγω πολλών τραυματιών.

Τα AS332 Super Puma είναι πολύ βαριά ελικόπτερα, μαζί με τη θωράκιση, δύσκολα στους ελιγμούς και το πλήρωμα δε δείχνει να έχει εκπαιδευτεί στους χειρισμούς hover taxi ή στα ελληνικά ελαφρά επαφή με τα πέδιλα, δηλαδή να ακουμπά ελαφρά στο έδαφος και να κρατιέται με τη δύναμη του ρότορα.

Όποιος δει βίντεο διάσωσης όπου το ελικόπτερο «προσγειώνεται», χρησιμοποιείται η παραπάνω τεχνική. Γράφω «δε δείχνει» γιατί δεν το έχουμε δει ποτέ να ενεργεί έτσι.

Η Π.Α. έχει πρωτόκολλα που σίγουρα λένε: “Πρώτα η ασφάλεια του πληρώματος και του σκάφους, και μετά η διάσωση”.

Καθαρά προσωπική μου εκτίμηση: Ο αέρας ΔΕΝ ήταν απαγορευτικός για επιχείρηση. Γιατί το γράφω αυτό; Γιατί ήμουν παρών στην τοποθέτηση του καταφυγίου BLG στην Τύμφη. Αν και πήραμε πληροφορίες για έντονο αέρα και ριπές στο χώρο προσγείωσης, το ελικόπτερο ενήργησε σα να μη συμβαίνει τίποτα! Άλλα χέρια εκεί…

Το ελικόπτερο ήρθε στο χώρο επιχείρησης ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΟ ΕΔΑΦΟΣ! Το γράφω με μεγάλα γράμματα! Το ίδιο έγινε και στην Τύμφη! Όλη η επικοινωνία γινόταν μέσω του συντονιστικού και δυο-τριών ενδιάμεσων. Για ποια διάσωση μιλάμε!

Σε άλλες περιπτώσεις (σε κανονικές διασώσεις) κατεβαίνει ο διασώστης (ή rigger) και κανονίζει τα πράγματα, κοιτάει τις ανάγκες και βρίσκει την ιδανική λύση με το ελικόπτερο.

Ο Γιάννης Θεοχαρόπουλος είχε επικοινωνία με το ελικόπτερο, όταν συνέβη το ατύχημα; Να του πει ίσως “πήγαινε λίγο πιο κάτω”. Στην Τύμφη, το ελικόπτερο κατέβασε το διασώστη με συρματόσχοινο και τον σβάρνιζε στα βράχια, τότε είχα πει στον Θεοδώρου “πιάστον, θα τον σκοτώσει έτσι που τον σέρνει”. Επικοινωνία μηδέν!

Σε όλες τις σχολές, τα σεμινάρια και τις επιμορφώσεις λέμε: ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΉΣΤΕ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ με τα θύματα. Εδώ, τι κάνουμε;

Το πλήρωμα του ελικοπτέρου προσπάθησε σοβαρά και φιλότιμα να κατεβάσει το «τέρας» κάτω και να πάρει τους τραυματίες, να το λέμε αυτό. Τώρα όμως, πως γίνεται το Super Puma να λειτουργεί στη θάλασσα με 10 μποφόρ, και να είναι αναποτελεσματικό στα 6; Κάποιος πρέπει να το σκεφτεί σοβαρά αυτό.

Επικοινωνία ΜΗΔΕΝ. Στις 14.30 το ελικόπτερο απομακρύνθηκε από το σημείο. Κανείς δεν ήξερε τι θα κάνει. Επικοινώνησα με το Γ.Θ, διασώστη ελικοπτέρου, και μετά από πολλές επαφές μου είπε ότι το ελικόπτερο έφυγε για την Καλαμάτα και δε θα επιχειρούσε ξανά. Αν δεν υπήρχε ο Γ.Θ. τι θα κάναμε; Θα περιμέναμε να γυρίσει, θα ξενυχτούσαμε, τι θα κάναμε;

Στη φάση αυτή, σωστά ο Γ.Β. πήρε την απόφαση να κινηθεί η ομάδα προς τα ,κάτω ιδίοις δυνάμεις. Η υποθερμία καιροφυλακτούσε.

Τότε, επικοινώνησε μαζί μου ο περιφερειάρχης κ. Πτωχός, με ανθρώπινο ενδιαφέρον, καταρχάς, αλλά και θεσμικά. “Τι γίνεται;” “ΤΙΠΟΤΑ” του λέω και του προτείνω λύση, το ελικόπτερο της Hellas Airstar Aviation. “Πάρε τον Σήφη, αν υπάρχει πιλότος σε μιάμιση ώρα θα έχουμε τελειώσει”. “Είναι υπεράνω των δυνάμεων μου” μου είπε “αλλά θα πάρω”. Δεν πήρε.

Τι έκανε ο κ. Σήφης όταν τον ειδοποιήσαμε για το ατύχημα; Δέσμευσε ένα εισιτήριο και ένα πιλότο, Οδηγό Βουνού-διασώστη στην Ιταλία και περίμενε επιβεβαίωση. Αν δεν είχαμε ευτυχή κατάληξη μέχρι το βράδυ, το ξημέρωμα θα ξεκινούσε επιχείρηση διάσωσης (αν του το επέτρεπαν). Και θα τα κατάφερνε είμαι σίγουρος μιας και αυτή τη δουλειά κάνουν συχνά στην Αόστα. Σε περίπτωση που κάποιου του φαίνεται πολύ αυτό το σενάριο, ας σκεφτεί τι θα γινόταν αν υπήρχε τραυματισμός σε σπονδυλική στήλη.

Οι πρώτοι που έφτασαν στην ομάδα ήταν η ομάδα Πολιτικής Προστασίας του Δήμου Σπάρτης. Μπράβο τους, μπράβο τους. Χρειάζονται περαιτέρω εκπαίδευση, το κατάλαβαν και το ζήτησαν. Θα είμαστε εκεί. Το δικαιούνται με ένα Ταΰγετο από πάνω τους!

Η ΕΜΑΚ. Τρέφω απεριόριστο σεβασμό και θαυμασμό για όλα τα παλληκάρια της ΕΜΑΚ που επιχειρούν οπουδήποτε! Δε μπορώ να σκεφτώ τον εαυτό μου σε μια φωτιά ή να σέρνομαι κάτω από πλάκες σε ερείπια, μόνο στο βουνό ίσως ενεργώ καλά. Αυτοί όμως το κάνουν, είναι στις φωτιές, στους σεισμούς στις πλημμύρες και στο δύσκολο βουνό.

Μέσα από τόσα περιστατικά στο βουνό, έχουμε αρχίσει και μιλάμε την ίδια γλώσσα. Μαθαίνουν από εμάς, μαθαίνουμε και εμείς από αυτούς. Έτσι πάει. Συνεργαζόμαστε και αλληλοβοηθιόμαστε. Χρειάζονται περισσότερη εξειδίκευση; Ναι μάλλον. Πόσα να κάνουν και αυτοί…

Μάλλον, περισσότερο απ’ όλα, χρειαζόμαστε και αυτοί και εμείς θεσμικό πλαίσιο. Το ότι η Π.Α. δεν «συνεργάζεται» με την ΕΜΑΚ, το ότι οι επαγγελματίες του βουνού δεν «υπάρχουν» για τους κρατικούς μηχανισμούς διάσωσης, για το ότι οι σκοπιμότητες, τα κλειστά «πρωτόκολλα», τα ονόρε λειτουργούν ως ανασταλτικοί παράγοντες για μια σύγχρονη διάσωση κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουν.

Βρισκόμαστε στη χώρα όπου ο Π/Θ έχει κατανοήσει την ανάγκη να υπάρξει σύγχρονη ελικοδιάσωση και το θέλει, αλλά η κυβέρνηση του δεν το καταφέρνει ή το εμποδίζει 4 χρόνια τώρα! Δεν είναι ρουσφέτι, βόλεμα, εξυπηρέτηση. Είναι εθνική ανάγκη.

Ακούγεται τώρα τελευταία το φαιδρό: «Η Ευρώπη θέλει να γίνει Ελλάδα τώρα»! Η πραγματικότητα (σε ότι αφορά τη διάσωση) είναι ότι πρέπει να τρέξουμε όχι για να γίνουμε Ευρώπη αλλά για να γίνουμε Βαλκάνιοι μιας και είμαστε η μόνη χώρα χωρίς ελικοδιάσωση!

Για τους νουνεχείς κυρ Παντελήδες και τους «λογιστές υψομέτρου». Ποιος τα πληρώνει όλα αυτά; Αναφέρω ένα παράδειγμα ξυλοκόπου  στην Ήπειρο που τραυματίστηκε βαριά και μεταφέρθηκε για ώρες στην καρότσα ενός αγροτικού μέχρι να τον πάρει το ΕΚΑΒ. Αυτός δεν ήταν από τους τρελούς που πάνε στα βουνά. Τρελοί είναι αυτοί που πάνε για ψάρεμα και τρέχει το λιμενικό μετά. Ας τους αφήσουμε να τους φάνε τα ψάρια. Ηλίθιος αυτός που τσακίζεται σε δρόμους ακατάλληλους, πεζός ή εποχούμενος. Ας πρόσεχε, μακριά από τον καναπέ είναι επικίνδυνα. Κι αυτός ο γέρος… τι ήθελε να κάτσει στο χωριό του χειμωνιάτικα. Να τώρα έπαθε έμφραγμα και θα τρέχουμε να τον πληρώνουμε. Μόνο μην πάθουν τίποτα τα δάχτυλα μας και δεν μπορούμε να βαρέσουμε το πληκτρολόγιο. Άντε στον αγύριστο όλοι εσείς οι «σκατοψυχίστας».

Η ελικοδιάσωση κοστίζει αλλά αξίζει. Κι όταν μιλάμε για ελικοδιάσωση μιλάμε για HEMS, δηλαδή ιατρική φροντίδα την πρώτη στιγμή, μέσα στο ελικόπτερο. Ίσως έτσι αποφευχθεί μια ΜΕΘ, ίσως σωθεί μια ζωή. Βάλτε τα κάτω εσείς οι λογιστές υψομέτρου να μας πείτε πόσο «κοστίζει» η ζωή του Ερμή, του κάθε Ερμή.

Η ομάδα που τραυματίστηκε βρισκόταν εκεί στα πλαίσια σχολής Ορειβασίας Αρχαρίων του ΕΠΟΣ Φυλής. Κανείς δεν το έκρυψε, κανείς δεν το αρνήθηκε. Η ομάδα ενεργούσε σύμφωνα με τον κανονισμό εκπαίδευσης της ΕΟΟΑ.

Η ομάδα των εκπαιδευομένων λειτούργησε άψογα, ψύχραιμα και πολύ υποστηρικτικά, έτσι είχαμε το καλύτερο αποτέλεσμα. Ίσως αυτή η περιπέτεια να αξίζει 10 σχολές μαζί. Μπράβο τους.

Η ακριβής περιγραφή του ατυχήματος ήδη γράφεται αυτή τη στιγμή από τους Γ. Βουτυρόπουλο και τη Σ. Καψή. Για αυτά που γράφω και την περιγραφή του ατυχήματος χρειάζεται καθαρό μυαλό και συναισθηματική αποφόρτιση. Ας μην προτρέχουν λοιπόν οι διάφοροι καταγγελτίες για να δρέψουν λίγη δημοσιότητα.

Τα αίτια ενός ατυχήματος έχουν πολλές παραμέτρους. Να είναι όλοι σίγουροι ότι όλα θα αναλυθούν και θα εκτιμηθούν. Ότι πρέπει να διορθωθεί ή να αλλάξει, θα γίνει. Οι συνωμοσιολογικές κραυγές δε βγάζουν κάπου, εκτός ίσως κάποιους από την αφάνεια.

Σε κάθε διάσωση, για διάφορους λόγους, προστρέχουν πολλοί. Άλλοι μπορούνε να συνεισφέρουν, άλλοι όχι, κάποιοι μόνο σε ένα αντικείμενο και άλλοι προσφέρουν μόνο την παρουσία τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις καλό θα είναι ο καθένας να κρίνει τον εαυτό τους πραγματιστικά, να γίνεται αρωγός και όχι εμπόδιο. Και καλό θα είναι να υπάρχει φειδώ και αιδώς στην παρουσία στα μίντια ή τα σόσιαλ που βρίθουν αυτές τις μέρες από «ειδικούς». Ο ειδικός έχει τα χέρια του και τα πόδια του πονεμένα, σε τέτοιες περιπτώσεις.

Αν υπάρχει η άποψη ότι εγώ διενέργησα τη διάσωση, είναι εντελώς λανθασμένη. Όχι, ήμουν απλώς άλλο ένα ζευγάρι χέρια στην υπηρεσία των Υπευθύνων εκείνη τη στιγμή. Χαίρομαι που βοήθησα. Βοήθησα και την επομένη μέρα, διαλαλώντας στα κανάλια ότι χρειαζόμαστε ελικοδιάσωση, και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερή μου συνεισφορά.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους ανθρώπους που βοήθησαν, τηλεφώνησαν προσφέρθηκαν, παρευρέθηκαν και στη σύντροφο μου που τα υπέμεινε όλα αυτά καρτερικά και στήριξε όλους μας ψυχολογικά.

Δεν αντέχω, θα κάνω ειδική μνεία. Στην ταβέρνα Διαμάντω στην Παλαιοπαναγιά, κάτω από τον Ταΰγετο. Έστειλε ότι φαγητά μπορούσε για αυτούς που επιχειρούσαν. Αυτό είναι ανθρωπιά, αυτό είναι αλληλεγγύη.

Χρήστος Μπελογιάννης